چرک نویشت

ناکاهاشی سرایش شعر را هنگامی آغازید که در جزیره ی جنوبی کیوشو (Kyūshū) بود. این جزیره از جریان کلیشه ای جامعه ی ادبی به دور بود. در سال 1959، یک ناشر محلی نخستین گلچین شعرهای او را چاپ کرد: «نرگاو من، مینو» (Mino, watashi no oushi) که تاکاهاشی آن ها را هنگامی که دبیرستان و کالج می رفت نوشته بود. گرچه این مجموعه به موضوعاتی می پرداخت که دست مایه ی کارهای بعدی تاکاهاشی بودند، اما بازتاب ادبی کم رنگی داشت. پس از چند سال، که از دانشگاه آموزش و پرورش فوکوکا دانش آموخته گشت و به توکیو رفت، بر سر زبان ها افتاد.

در سال 1964، همان سالی که المپیک توکیو برگزار شد، «درخت گل سرخ، دلبران بدلی» (Bara no ki, nise no koibito-tachi) را منتشر ساخت: این کتاب گلچینی بود که از عشق شهوانی همجنسگرایانه می گفت اما با زبانی دلیرانه. در همان روزها بود که تاکاهاشی نسخه ای از این مجموعه را به میشیما یوکیو (Mishima Yukio) فرستاد. میشیما نیز بی درنگ با تاکاهاشی تماس گرفت و پیشنهاد داد که نام وی را برای پشتیبانی از کارهای تاکاهاشی به کار ببرد. این دو، پیوندی نزدیک و خودمانی داشتند و توانستند این پیوند را به دوستی نزدیکی گسترش دهند که تا خودکشی میشیما در سال 1970 ادامه داشت.
در سال های بعد، تاکاهاشی چند کتاب شعر درباره ی اروتیسم همجنسگرایی مردانه منتشر ساخت: «خوابیدن، گناهیدن، افتادن» (1965) (Nemuri to okashi to rakka to)، «آدم های کثیف، کارها را کثیف تر انجام بده» (1966) (Kegaretaru mono wa sara ni kegaretaru koto o nase)، و «اوده» (1971) (Homeuta). در همان سال ها بود که «دوازده چشم انداز» (Jū-ni no enke) را به چاپ رساند. این کتاب مجموعه مقالاتی است که درباره ی زندگی دوران کودکی و رشد روانی جنسی خود اوست، و رمان کوتاه «پرت گاه مقدس» (Sei naru misaki) که درباره ی بیداری شهوانی و رشد احساسات شهوانی همجنسگرایی اش است را منتشر ساخت.